Cape Pioneer Trek 2019 - Solo

13 October 2019

Justin de Bruijn

In de laatste jaren heb ik toch veel marathons en meerderdaagsen van mijn 'to-ride-list' af kunnen strepen. Mijn voorkeur voor het hooggebergte was hier altijd de rode draad in. Op zoek naar een extra avontuur aanvullend aan het rijden van de wedstrijden zelf heb ik dit gevonden in de Cape Pioneer Trek in Zuid Afrika. Een mountainbikerace van 7 dagen van de kust bij Mosselbaai tot het woestijnachtige binnenland van Klein Karoo rond de stad Oudtshoorn. Een combinatie van slapen in een tentje en elke dag racen door de wildernis!

Laatste dagen ervoor

Op woensdagochtend om 10.05 vertrokken vanaf Schiphol voor een dagvlucht van 11 uur, tenminste dat was de bedoeling. Het was net de ochtend dat er tussen 8.00 uur en 10.00 gestaakt zou worden door het grondpersoneel van KLM. Hierdoor nog vroeger op Schiphol dan normaal maar doordat er sneller is gevlogen was de uiteindelijk vertraging maar een half uur. De volgende dag naar Mosselbaai gereden om daar nog wat te relaxen en mij voor te bereiden op het grote avontuur. Eenmaal in Mosselbaai aangekomen was het weer niet zo best met bewolking waar lichte regen uitviel en een frisse wind. Gelukkig veranderde het weer en werd het richting de proloog steeds beter weer tot tropische temperaturen aan toe. Door de uitstekende locatie van mijn eerste verblijf besloten om nog een nacht extra in een echt bed te slapen en wat relaxter richting de proloog toe te leven. Op de dag ervoor nog met enkele Zuid-Afrikanen het gehele parcours tot aan de vuurtoren verkend.

Proloog: Mosselbaai #PinnaclePursuit

In de ochtend mijn huurauto, die door de organisatie naar Oudthoorn wordt gebracht, ingeleverd en intrek genomen in mijn verblijf de komende week, een klein rood tentje van de organisatie. Om 12.44 werd ik aan de start verwacht van de proloog. Ondanks de hoge temperaturen geprobeerd om een goede warming-up uit te voeren en mij zo laat mogelijk te melden bij de commissaris voor de startprocedure. Aftellen 3 2 1, go go go! Op de eerste klim na enkele meters schoot hartslag de hoogte in tot over de 200 en deze zakte ook niet op de vlakkere stroken. Tot voorbij het sportpark over het asfalt geprobeerd om zo 'fris' de single-tracks langs de kust in te gaan. Echt schitterend maar moest af en toe wachten om enkele voorgangers in te halen en hierdoor een keer moeten lopen dan verwacht.

De afdaling naar de vuurtoren was gelukkig vrij en daarna langs de kust en door de haven was het eenvoudiger in halen. Langs het strand waar het door de temperaturen van 35 graden enorme druk was het bij tijd en wijlen nog opletten ondanks de vele waarschuwende stewards. Op de laatste klim niet meer vol door kunnen trekken maar na binnenkomst ook niet het gevoel helemaal kapot te zijn en met een negende plaats ook niet helemaal tevreden. Morgen om 5.00 uur op voor de eerste echte etappe!

Etappe 1: Mosselbaai - Mosselbaai #GondwanaGlory

Voor het eerst om 5.30 wakker worden doet een beetje zeer maar door het enthousiasme van de organisatie en overige deelnemers geen last gehad van mijn ochtenhumeur... Klokslag om 8.00 weggeschoten voor 97km en 1950hm. De eerste 8km was geneutraliseerd en ik had moeite om ergens vooraan mijn plek te vinden, bij de officiele start zat ik te ver van achteren waardoor ik een extra inspanning moest leveren om bij de eerste groep aan te kunnen haken. Dit lukte maar daarna had ik moeite om het tempo door te trekken en moest de groep ook weer laten gaan en alleen wind tegen was zwaar.

Na de eerste post gelukkig in een groepje terecht gekomen en op de lange schitterende single-track weg kunnen rijden en samen met een Deen weg kunnen blijven tot vlak voor de derde post. Op een klimmetje net voor de 3e post weg kunnen rijden en door een snelle stop ook de voorsprong kunnen bereiken. Doordat de eerste dames achter opkwamen ook mijn voorsprong kwijt geraakt maar doordat ik in het wiel wilde blijven van dames, wat uiteindelijk niet gelukt is, wel weer voorsprong kunnen pakken op de rest. Al rijdend voor een vierde plaats werd ik op het laatste klimmetje voor de finish nog ingehaald waardoor ik uiteindelijk 5e ben geworden in de daguitslag.

Etappe 2: Mosselbaai - George #OuteniquaOdyssey

Ook weer een lange neutralisatie en het positioneren ging wat beter maar is nog steeds niet mijn favoriete manier om een wedstrijd te starten. Op de eerste off-road klim door de vele stenen van de fiets en veel plaatsen moeten prijsgeven. Dit gelukkig snel kunnen corrigeren en met een ultieme inspanning op een zanderig slingerend pad, al Springboks ontwijkend, op de brede gravelroad de eerste groep kunnen bereiken. Op de klim na 30 kilometer ontplofte de boel maar door mijn positie vooraan de groep kon ik er nog lang aan blijven hangen, echter op de lange uitloper was het dan toch gedaan! Schade opnemen en door, op het plateau richting eerste post kwam ik samen te rijden met Andreas, een van de Zuid-Afrikanen waarmee ik de proloog heb verkend, de samenwerking kwam hierdoor snel op gang maar duurde helaas niet lang. Op de steile klim na 45km ben ik zonder te forceren vooruit komen te rijden.

Bovenaan op het asfalt geprobeerd om te temporiseren maar dit duurde te lang en de verwachting was dat ik later toch wel bijgehaald zou worden. Na het verlaten van het asfalt reden we door een soort tropisch regenwoud richting de heuvels van Outeniqua. Het pad slingerde al golvend langs de heuvelrug en doordat ik hier alleen rondreed in dit desolate gebied kon ik daar ook wel van genieten! Vlak voor de tweede post kwam ik samen te rijden met twee duo's ook dit duurde niet lang omdat ik weer snel weg was na de verzorgingspost. Doordat ik dan toch wel weer alleen rondreed had ik het mentaal zwaar, het parcours bleef hetzelfde en ging steeds kort omhoog en dan weer kort omlaag. Op de laatste lange brede klim begon het tempo toch te zakken en ik begon ook achterom te kijken, gek genoeg niemand te zien en dacht het zwaarste gehad te hebben. Jammergenoeg golfde het steeds weer omhoog en de vele hobbelige grasstroken zorgde ervoor dat ik langzaam gek werd. Zeker toen we een single-track omhoog in werden gestuurd waarbij ik ook nog van de fiets af moest. Toen eenmaal de afdaling zich aandiende was ik stik dood en kon ook niet meer van deze mooie single-track genieten. Eenmaal in de bewoonde wereld aangekomen vroeg ik hoever het nog was, het antwoord? Om de hoek! Eenmaal om de hoek zag ik een bordje staan met 2km daarop... aaagggghhhh!! Met nog 2 km rechte weg te gaan was het nog vrij behoorlijk doorstampen. Alles gegeven en eenmaal over de finish moest ik direct van de fiets af, gesloopt!! Achteraf had iedereen moeite met de laatste 18km en uiteindelijk was de etappe verlengd op aandringen van de UCI om een bepaald 'gevaarlijk' stuk eruit de halen. In de daguitslag ben ik 3e geworden en in het klassement ben ik opgeschoven tot een 4e plaats!

Etappe 3: George - Louvain #LusciousLouvain

Een kortere neutralisatie maar niet minder nerveus doordat we al snel een off-road pad in zouden draaien en al snel de eerste single-track. Op de eerste oplopende strook mijn slechtere positie goed kunnen maken. Eenmaal op de single-track aangekomen kon ik deze ook consolideren maar het was door de hoge snelheid en de vochtige wortels knap lastig. Tussen de aaneenschakeling van single-tracks in de eerste 20km moest ik af en toe hard op de pedalen staan om de aansluiting weer te vinden. Gelukkig kon ik de aansluiting met het GCN duo behouden waarvan ik wist dat ze niet bang zijn om te koersen. Alleen duurde de samenwerking niet lang en raakte ik ze kwijt bij de eerste verzorgingspost. Op de brede klim daarna had ik zelf moeite om het tempo aan te jagen en durfde ook niet te forceren omdat de klim naar Mont Agu Pass bijna direct zou volgen.

Het begin van de Mont Agu Pass was ondanks de vele speedbumps een goed lopende klim maar halverwege veranderde de ondergrond naar een wat ruwere ondergrond. De hoge vochtigheidsgraad en de frisheid zorgde ervoor dat langzaam de energie uit mijn lichaam trok en doordat ik ook niemand meer zag was het ook mentaal zwaar. Op de top regende het licht en na de bevestiging dat het inderdaad de top was mijn windbreaker dichtgeritst. Een korte afdaling volgde omdat we de komende 20km op een plateau zouden blijven. Een licht aflopend kaarsrecht zanderig pad waar de snelheid niet onder de 30 km/u zou komen en in een groep rijden een enorm voordeel zou zijn, maar niemand voor me en niemand achter me. Geprobeerd om het tempo zo vlak mogelijk te houden en met de wetenschap dat ik zowel een voorsprong en een achterstand had van enkele minuten had ik ook wel tijd om te genieten van de omgeving. Op de steile klim met veel losliggende stenen van de fiets en al klauterend naar boven een enorme omschakeling na het stampen op het grote mes. Bovenop zag ik in de verte leven in de brouwerij en had ik voor de laatste 15km weer een echt doel om voor te rijden. Het parcours werd plots zandering en golfde lekker op en neer. Geen echte single-tracks maar toch technische genoeg om voordeel te hebben van goed in zand te kunnen rijden. Al snel had ik een duo ingehaald en die ook maar gelijk ter plaatse gelaten. Met een glimlach was ik aan het rondrijden en langzaamaan naderde ik een ander duo. Ook dit duo kon, door een zwakkere helft, mijn tempo niet volgen. Eenmaal uit het bos was het nog 5km tussen de weilanden waar de wind vrij spel had. Op de oplopende stukken wind tegen zakte het tempo en op de laatste lang doorlopende klim vlak voor de finish hoefde ik ook niet meer zonodig te pushen en voor het eerst kwam ik vrij relax over de finish. De aankomst bij Louvain Guest Farm was echt schitterend, ondanks de lichte motregen probeerde zon door te breken en samen met laaghangende bewolking zorgde dat voor een mystieke sfeer. 's avond bij de briefing te horen gekregen dat de kans aanwezig is dat het parcours voor morgen omgelegd zou worden. De etappe zou dwars door het Kammanassie gebergte gaan met een beest van een klim en technische afdaling maar door het slechte weer wat in aankomst zou zijn, zou het te gevaarlijk maken. Zeker omdat het gebied alleen bereikbaar is voor motoren en een helikopter. Ook in deze etappe 4e geworden in de daguitslag.

Etappe 4: Louvain - Oudtshoorn #KammanassieKanon

In de ochtend bleek inderdaad dat het parcours was omgelegd en langs het Kammanassie gebergte geleid zou worden. De etappe heeft zo wel zijn glans en karakter verloren, van een stevige klim en pittige afdaling bestond de gehele etappe nu uit brede golvende gravelpaden. De start was aan de frisse kant maar al snel kon de zon ons opwarmen, ook nu weer een snelle start over brede zandpaden en hoofdzakelijk naar beneden. Het opwaaiende stof zorgde voor slecht zicht en het was op goede hoop met het peloton mee bewegen en hopen dat er niet plotsklaps een grotere steen of zo iets op zou duiken. Het aflopende parcours zorgde ervoor dat er geen verschil werd gemaakt en hierdoor was de aansluiting met de tweede groep snel gemaakt.

Onderaan de klim na 18km kwam een hele grote groep samen, op de klim zelf wilde ik doorrijden maar eenmaal boven bleek toch dat in de groep blijven voordeliger was. Het tempo wisselde nogal omdat door de wind niemand wilde rijden maar ook niemand weg kon rijden. Het duurde heel lang voordat er enige vorm van organisatie kwam en er rond gedraaid werd, al is dat principe voor sommige nog wel moeilijk te begrijpen. Zelf wilde ik graag vooraan in de groep blijven maar liever niet, zeker niet lang, op kop rijden. Met af en toe een beurt overslaan, sneller in de waaier inpikken dan noodzakelijk probeerde ik mij zoveel mogelijk sparen. Laten zien dat je wel mee wilt werken maar stiekem toch weer niet. En op een mountainbike is het uberhaupt al lastig om in een groep samen te werken omdat vaak het parcours te wisselend is en ook het niveauverschil te groot. Maar onder aanvoering van het Canyon team kwam er uiteindelijk een goede verstandhouding in de groep en rolde de kilometers snel onder ons wielen door. Toen het op een gegeven moment plots smaller werd en de nerveusiteit toe sloeg, roken enkele team hun kans en zetten de rest onder druk. Het pad steeg gestaag en draaide plots linksom steil omhoog. Door de hoeveelheid en de losheid van de stenen was het lopen geblazen en zo hard mogelijk rennen om de aansluiting niet te verliezen. Het pad golfde nog een paar keer op en neer en de afdalingen waren door de losheid enorm lastig. Later hoorde ik ook dat er achter mij een enorme valpartij heeft plaats gevonden met flinke lichamelijk schade met onder meer een gebroken sleutelbeen. Onderaan dit lastige stuk kon ik de schade opmaken, het viel mee, maar met nog meer dan 25km te gaan moest ik bij de verzorgingspost toch stoppen en werd de schade iets groter. te groot bleek achteraf.

Op het volgende stuk had ik moeite met het hoge tempo en moest ik lossen. Eenmaal bijgehaald door een team wilde ik het nog wel proberen op een steiler stuk maar ik moest het toch laten begaan. Vanaf hier ging over brede lange golvende grindpaden richting Oudtshoorn, hierdoor hadden we goed zicht op de groep voor ons en zagen de groep langzaam uit ons zicht verdwijnen. Wel kwam er een groep giraffen in ons zicht (eindelijk wildlife gespot!). Met nog 10km te gaan vond een ander team nog de aansluiting en zo kon ik mij de laatste 10km mee laten voeren. Ondertussen ging het steeds harder regenen en kwam het er nog troostelozer uit te zien. De huisjes die wij passeerde op fietsen van minimaal 5000 euro waren niet meer dan vervallen schuurtjes en dat plaatste de hele Cape Pioneer Trek in een ander perspectief. In de regen rolden wij bij het Langenoven Gymnasium in Oudtshoorn over de finish. In ieder geval de finishplaats bereikt zonder kleerscheuren, panne en echt slechte dag! Ook in deze etappe als 4e geeindigd.

Etappe 5: Oudtshoorn - Swartberg #SwartbergShowdown

De rest van de avond heeft het flink doorgeregend en hierdoor waren de tentjes al klam en koud geworden. Uiteindelijk een hele slechte nacht gehad door de kou en in de ochtend had ik moeite om warm te worden. Gelukkig kwam de zon net boven de bomen uit en zou het een mooie zonnige maar toch frisse dag worden en wat voor dag!? Finish op de top van de Swartberg! Ook vandaag weer een lange neutralisatie en een vlakke aanloop in de eerste 15km, door de vermoeidheid waar iedereen langzaam aan last van heeft gekregen was het wel makkelijker om voorin het peloton te blijven.

Bij het verlaten van de rechte weg ontplofte de boel was het op een gegeven moment ieder voorzich. Ook hier moest ik in het begin een gaatje laten maar door hulp van een bekend duo kon ik de aansluiting weer maken. Tot voorbij de eerste verzorgingspost reed ik in de tweede groep en richting de tweede verzorgingspost reed iedereen op zijn limit. Bij de deze post moest ik ook even stoppen om bij te vullen en moest als een dolle achtervolgen. Het passeren ging en kwam vooraan de groep te rijden. We reden door een kloof over een smal pad met vaak een doorsteek door een riviertje. Door het leiden van de groep kon ik het tempo bepalen, niet gepasseerd worden en bespaarde ik energie om niet elke keer een gat dicht te mogen rijden. Ook zouden we bij het verlaten van de kloof een asfaltweg opdraaien richting de voet van de Swartberg. Op de brede asfalt begon het kijken naar elkaar plots brak de groep, na wat bluffen kon ik nog net de aansluiting maken bij een team, nummer 2 bij de solo Wim Lemal en Simon Lassen, mijn Deense vriend van de tweede etappe. Het tempo kon ik niet maken al wilde ik wel want nog een keer derde worden in een etappe zou een vierde plaats in het eindklassement nog wat kleur geven én Andreas Kuhn was er niet bij! Opgelucht was ik toen we bij Kobus se Gat de Swartberg op reden en het ieder voor zich zou zijn.

Na enkele kilometers was ik benieuwd wie er bij mij in het wiel zat en keek ik recht in het gezicht van Andreas, helaas. Wat mij restte was het rijden van een zo hoog mogelijk vlak tempo en hopen dat het kraken achtermij breken zou worden. Nog twee kilometer te gaan, nope. Nog één kilometer te gaan, nope. Nog 750 meter te gaan, nope. Nog 500 meter te gaan, nope. Met nog 250 meter te gaan haalde Andreas mij in, en bedankte mij voor de moeite. Fuck! Hoeveel keer ik fuck heb geroepen weet ik niet meer. De temperatuur op Swartberg in combinatie met de wind zorgde er nou niet voor om langer van het uitzicht te genieten. Snel een regenjas aan en weer terug naar Kobus se Gat om op te warmen, wat te eten en terug te kunnen met de bus naar Oudtshoorn. In de afdaling samen met Wim kwamen we nog veel deelnemers tegemoet, zelf onderaan moesten sommige nog beginnen aan de klim van Swartberg, poeh! In de afdaling had ik het toch behoorlijk koud gekregen maar we konden binnen ons opwarmen bij het haardvuur. De eeste bus was een oude afgetrapte schoolbus, onderweg kon ik eigenlijk voor het eerste rustig genieten van de omgeving. Zwaar balend overigens aangezien het vandaag geen derde plaats is geworden maar een vierde plaats was het hoogst haalbare.

Etappe 6: Oudtshoorn - Oudtshoorn #ChandelierChampagne

De laatste dag alweer! De vermoeidheid had iedereen al te pakken gehad maar voor een laatste dag kan iedereen zich nog wel opladen zeker het een kortere afstand betrof. Een korte neutralisatie wanneer we eenmaal in het Chandelier Game Reserve aankwamen ontplofte de boel. Vier korte klimmen stonden op het programma en in de aanloop naar de eerste klim was het behoorlijk nerveus. Mijn Deense vriend had er zin in (vorig jaar deze etappe gewonnen!) en ik probeerde te volgen. Voor elke klim probeerde ik zo ver mogelijk vooraan in de groep te komen zodat ik elke klim bijna zeker zou kunnen overleven. Zo in de vroege ochtend door de woestijn scheuren was echt een genot en de trails waren in vergelijking met de dagen ervoor uitdagend genoeg zeker met de snelheid die we nog ontwikkelden. Mijn tactiek werkte en ik kon bovenop elke klim in het midden van de groep inpikken. Bovenop de 'vierde' klim begon ik moeite te krijgen met het tempo. Ik begon te twijfelen omdat we nog 20 kilometer voor de wielen hadden of het wel goed ging komen. In een korte punch omhoog moest ik een gaatje laten en in de lange afdaling langs een hek kreeg ik het niet dicht gereden, aaggghhh! Het parcours werd ook veeleisender en op de vijfde klim moest ik definitief de rol in de groep lossen. In de afdaling was ik op een hardtail wederom niet in het voordeel, in mijn racershart wilde ik niemand voor laten maar door een week samen rijden met hoofdzakelijk dezelfde mensen wil je ook geen klootzak meer zijn. Gedemoraliseerd reed ik rond maar op de de laatst oplopende strook kwam er nog wat energie in de benen en haalde het team die ik voorliet in de afdaling weer in. In de laatste 10 kilometer terug naar Oudtshoorn had ik wederom moeite om het wiel te houden, er werd nog enorm hard gereden! Achteraf bleek er nog een strijd te zijn om plaats 8 of 9 in het klassement met een verschil van 10 seconden bij de start van deze etappe. Na wat geslinger door de stad draaiden we de finishstraat en rolden we over de finish. Direct over de finish kregen we een glas champagne aangereikt en een medaille omgehangen. Een vijfde plaats was het resultaat in de laatste etappe maar door de ruime voorsprong wel mijn vierde plaats in het klassement kunnen behouden.

Terugblik

Wow! Mijn eerste meerdaagse langer dan vier dagen en ik kon geen betere wedstrijd uit kiezen dan de Cape Pioneer Trek! Na aan lange zomer die vanaf de Engading Bike Giro in het teken stond van de voorbereidingingen op de Cape Pioneer Trek was mijn niveau hoog genoeg om zonder problemen de zeven dagen door te komen, elke dag kon erin vliegen. Aan het eind van de week werd het verschil tussen mij, samen met de overige solo-rijders, met de topteams kleiner. Ook het feit dat ik in al deze dagen niet in de problemen ben gekomen geeft aan dat het met scherpte wel goed zat en de vermoeidheid onder controle had. Lichtpunt in mijn prestatieniveau was de derde plaats in de daguitslag van de langste en meest besproken etappe, de etappe naar de top van Swartberg benaderde dat bijna. Een vierde plaats in het eindklassement zou iets meer glans hebben gehad wanneer een derde plaats in zowel de langste als in de zwaarste etappe mijn deel was geworden.

Ondanks het racen kon ik op bepaalde momenten toch echt genieten van de omgeving en van het feit dat je dwars door het Afrikaanse land rijdt waardoor je je toch kwetsbaar en nietig gaat voelen. Het spotten van wildlife was voor mij beperkt tot springbokke, een schildpad, enkele struisvogels en een kudde giraffen terwijl er ook zebra's en leeuwen waren gespot.

De dagen waren tijdens de wedstrijden overigens goedgevuld. Wekker om 5.30 uur, ontbijten om 6.00 uur, starten om 8.00 uur, finishen rond 12.00 uur, lunch om 14.00 uur, dutje om 15.00 uur, avondeten om 18.00 uur, ceremonie om 19.00 uur, naar bed om 20.00 uur. Veel tijd was er niet over om te socializen en was meestal wel beperkt tot de eetmomenten en voor de start en kort na de finish. Tussendoor ben je toch te veel met jezelf bezig om jezelf te verzorgen, te rusten, je fiets onderhouden e.d. In de dagen ervoor en tijdens de wedstrijden veel verschillende mensen ontmoet en met enkele ook de gehele week opgetrokken zoals mede solorijders Wim, Andreas, Simon (Danish Powerhaus), Mr.Neighbor en de Zuid Afrikanen die mij de onbekende-broer-van-Matthieu-van-der-Poel noemde. Cheers!

De Cape Pioneer Trek heeft wel geleverd wat ik verwachtte: AVONTUUR! Een week in tentje en kampement huisvesten, omstandigheden die nogal varieerden en voor een extra uitdaging zorgden, het doen met wat de organisatie te bieden heeft en een omgeving die voor mij ongewoon was zorgden er voor het een fantastische ervaring is geworden. Eenmalig? Ik denk het niet!

In cijfers

  • Uitslag categorie (Solo Men): 4e
  • Uitslag algemeen: 18e
  • Startnummer: 140
  • Aantal kilometers: 548,1
  • Aantal hoogtemeters: 11.870
  • Totale rijtijd: 24:14:30 (+2:37:57)
  • Max. snelheid: 70,6 km/u
  • Calorieverbruik: 18.801

Cape Pioneer Trek

De Momentum Health Cape Pioneer Trek presented by Biogen, kortweg de Cape Pioneer Trek is een geweldig evenement, punt. Een enthousiaste organisatie, een gevarieerd parcours door verschillende omgevingen, drie keer een kwalitatief goede maaltijd op een dag en verschillende services, al dan niet betaald, die er voor zorgen dat je als rijder je nergens over hoeft te bekommeren.

Tops

+ Variatie in parcours, van de kust bij Mosselbaai tot aan de woestijn Klein Karoo rond Oudtshoorn. Ondanks dat de etappe dwars door de Kammanassie was omgelegd had elke etappe wel zijn eigen karakter.

+ Verschillende standaard services zoals een bike wash maar er zijn ook aanvullende services beschikbaar zoals bike service en massages. Iedereen van van de organisatie was behulpzaam om het jou zo makkelijk en plezierig mogelijk te maken.

+ Een vergelijking met de Cape Epic is snel gemaakt. Terwijl de Cape Epic is geworden tot een commercieel circus met bijbehorende stijgende prijzen en dalende kwaliteit behoudt de Cape Pioneer Trek zijn charme en kleinschaligheid en deze ook actief bewaakt.

Flops

- Qua niveau waren alleen de eerste 5 teams en dit jaar ook de eerste solo-rijder van echt hoog niveau. Competitie is voor mij toch wel de basis dat ik graag wedstrijden wil rijden, liever wordt ik met veel competitie achtste dan met minder competitie vierde.

- Ondanks dat het eten, bereid door leerkrachten van de verschillende scholen, van goede kwaliteit was en door de dagen heen gevarieerd genoeg was miste ik toch wel de standaard pasta met saus als aanvullende koolhydraten.

Vakantie!

De Cape Pioneer Trek was naast een avontuur ook een vakantie. Nieuwsgierig naar mijn vakantiekiekjes van mijn vakantie van 2,5 week in Zuid Afrika? Een samenvatting in beeld van Justin in Zuid Afrika vindt je hier

  • Mosselbaai
  • Oudtshoorn
  • George
  • Louvain
  • Swartberg
  • Zuid Afrika
  • Safari
  • Kust
  • Woestijn
  • 7 dagen