De Grand Raid

05 December 2018

Justin de Bruijn

De Grand Raid, met rood genoteerd in de kalender! Na mijn teleurstellende deelname vorig jaar, toen ik nog veel last ondervond van een zware valpartij eind juni, wilde ik persé een goed resultaat neerzetten in een van de grootste en meest klassieke mountainbike marathon ter wereld. Het parcours met o.a. de Mandelon, de afstand, de omgeving Wallis en uiteraard de Pas de Lona als eindbaas kenmerken deze marathon, o ja ook de inschrijfkosten kenmerken deze marathon. Na een snelle blik op de deelnemerslijst kreeg ik een stout idee dat een tijd van rond de 8 uur mogelijk zou moeten zijn! Maar bleef het bij een stout idee?

Tussen mijn deelname aan de Sigma Sport Bike Marathon in Neustadt een korte stop gepland in Freiburg om nog een moment van rust te pakken voordat ik door zou reizen naar Verbier. De laatste dagen voor de start heb ik twee keer de start klim verkend en de eerste single track voor de afdaling richting La Tzoumaz, aangezien dit een wijziging was ten opzichte van vorig jaar. Helaas heb ik de nacht van woensdag op vrijdag ontzettend last van mijn nek gekregen, naar links draaien lukte eigenlijk niet. Tijdens het fietsen had ik er zelf geen last van mits ik niet om zou hoeven te kijken wat, gelukkig ebde de pijn wel wat weg en ik hoopte dat het zaterdag over zou zijn.

Op vrijdag heb ik mijn startnummer opgehaald in Sion! In totaal ben ik 3,5 uur kwijtgeraakt om heen en weer te rijden en vanaf de parkeerplaats naar de inschrijving te fietsen. De bedoeling was om in Sion rustig uit te fietsen maar door de hele situatie was ik erg onrustig en daardoor heb ik alles weer ingeladen en terug gereden naar Verbier om daar nog rustig de benen te strekken. Het gevoel was niet super maar dat is meestal een goed teken gebleken.

Doordat het hele hotel voor de nacht was volgelopen met mede marathonisti werd het ontbijt geserveerd om 4.30 uur in de ochtend. Door een ietwat relaxtere voorbereiding door overschot aan tijd kon ik een goede warming-up uitvoeren en om voorbereid 6:15 in het startvak kunnen gaan staan. Ergens op de vijfde rij was het aftellen geblazen tot het startschot om 6:30 uur. De start was heel slecht doordat ik me weg liet drummen, gelukkig loopt de start na de rotonde op een brede weg vrij fors omhoog om hier direct mijn eigen tempo te pakken. Ter hoogte van de golfbaan kwam Cornelia Hug langs geschoven, haar tempo kon ik net niet volgen en ik kwam op 100 meter te rijden samen met twee dames op positie 3 en 4. Door de deelname van Cornelia Hug vorig jaar en dat wij een etappe van de BeMC grotendeels samen hebben gereden wist ik dat een tijd van rond de 8 uur mogelijk zou moeten zijn. Op het snelle pad tussen de top van Les Ruinettes en de Croix de Couer heb geprobeerd om me eigen in een goede positie te manoeuvreren. Op de single track richting La Tzoumaz toch nog een voetje aan de grond door het zenuwachtige gedoe en de matte start aan mijn kant. Na de single-track een snelle hobbelige afdaling waarin de temperatuur niet hoog was, gelukkig kwam de zon al voorzichting door het wolkendek geschenen. De snelheid lag ontzettend hoog richting de eerst volgende klim en het was hierdoor opletten geblazen.

Richting Nendaz had ik moeite met de snelheid in combinatie met het sturen door het nog onrustige gevoel in mijn lichaam. Op de skihelling van Nendaz naar beneden merkte ik dat de hoeveelheid lucht in de banden misschien net iets te veel was. Op de trap onderaan had dit nog een voordeel maar er moest gewoon wat lucht uit, nu nog een juist moment vinden om dit te doen. In een klimmetje omhoog vond ik het juiste moment en dit was net voor een technische afdaling. Ik miste de aansluiting met de groep maar ik voelde dat het nu wel goed zat! In de asfalt klim richting Veysonnaz kon ik de aansluiting weer maken en direct dicteerde ik het tempo van de groep waarin ook de nummer 3 van de dames zich bevond. De afdaling richting Veysonnaz ging zoals het zou moeten en voelde dat ik ook in de afdaling niet onder hoefde te doen ten opzichte van de fully's.

De klim richting Les Collens is ten opzichte de voorgaande klimmen een ander type klim, de ondergrond bestaat meer uit bosgrond en kende ook wat modderige stukken. Hier kon ik wederom het tempo bepalen, helaas kon ik net niet wegrijden. Linksom is het dan weer even slikken als er een soort muur voor je opdoemt dwars door het bos, hier had ik het even lastig door de steilte. Hierna vlakte de klim gelukkig weer af en voordat we de afdaling indoken stopte in bij de post om bij te vullen en me wat van kleding te ontdoen. Dag aansluiting en hallo Nederlanders mensen! En hop de afdaling in richting Heremence die veelal over een hobbelige skipiste voerde met haarspeldbochten om over asfalt richting het pitoreske bergdorpje verder af te dalen. Met enkele steile stukken het dorp weer uit omop een soort plateau uit te komen. Hier is het zaak om geen onnodige energie te verspillen, maar energie te tanken want hier begint de Grand Raid pas écht met de Mandelon als voorgerecht. Op het plateau mijn wagonnetje op hangen en wurgen aan kunnen haken en hierdoor op tempo kunnen eten. De verzorging voor de Mandelon overgeslagen om na een steil poefje de klim te beginnen. De Mandelon is een mooie gelijkmatige asfalt klim en brengt je naar een hoogte net boven de 2000 meter. Het landschap wordt steeds openener en je kunt hierdoor je directe tegenstanders zien. Het bereiken van de verzorgingspost is niet de top, als je dan denkt dat de klim is afgelopen ben je af! Je wordt nog een ruig, modderig en episch pad opgestuurd. De stenen worden groter en het pad smaller, concentratie vereist voor de komende 20 a 30 minuten in deze technische rollercoaster. Zo soepel mogelijk over of langs de technische obstakels om enig tempo te blijven ontwikkelen, mijn nieuwe ZEAL Houffa 25 wielset helpte mij hier trouwens er goed mee!

Dit overleefd te hebben vlieg ik de afdaling richting Evolene in. Deze afdaling is een kwestie van laten gaan en de bochten zo goed mogelijk te ronden. Met de adrenline spuitend uit mijn oren komende rol ik het mooie dorp Evolene met veel publiek binnen. De bevoorrading hier is de laatste waar ik mijn koolhydraten zo goed mogelijk zou aanvullen. Bij het uitrijden van Evolene de vervelende stalen brug over om kort daarna een goed te rijden klim op te worden gestuurd. Deze klim moet je niet onderschatten, ondanks zijn beperkte lengte en hoogteverschil kent deze klim enkele steile stukken waarin je je laatste krachten kunt achter laten. Eenmaal op de top zorgde een flowy afdaling dat we onder Eison uitkwamen. Richting Eison weer enkele lastige zware stroken maar deze kwam ik zonder problemen boven ondanks dat het op sommige punten wel druk was. Vanuit Eison rijdend weet je dat de komende kilometers alleen maar omhoog gaat. De boomgrens kruis je al snel en ondanks het vrije zicht kun je moeilijk inschatten hoe ver het nog tot de verzorgingspost in La Vieille is. Het enige wat je weet is de afgelegde afstand, de hoeveelheid melkzuur in je benen, dat de temperatuur steeds iets lager wordt en je omslagpunt zakt tot 10 slagen onder de oorspronkelijke omslagpunt. Onder het genot van een waanzinnig mooi uitzicht duw ik mezelf onverminderd omhoog. Eenmaal in La Vieille aangekomen een zo kort mogelijk stop bij de post aangezien het op 2300 meter het niet meer zo warm als in het dal. Snel enkele bekertjes cola en sportdrank en de bidon zo min mogelijk gevuld. Vanaf hier wordt het afzien! Doel is om hierna zo lang mogelijk op de fiets te blijven zitten. Op hangen en wurgen lukte dit en ondanks de merkbaar ijlere lucht kom ik tot de sectie met diepe geulen. Vanaf hier is het lopen en ik merkte dat ook het lopen echt goed ging, door de loopgraven was inhalen lastig en elke extra inspanning wordt op deze hoogte direct afgestraft. Na het inhalen moest ik steeds enkele seconden op adem komen. Ondanks dat het zwaar was had ik eigenlijk wel zin in een 'stukje' wandelen, gelukkig maar want de Portage de Lona moest nog komen. De ondergrond wordt steeds losser en het neerzetten van mijn Shimano CX7 schoenen in het grind is een precizie werk geworden. Langzaam aan kruip ik naar boven en de aanmoedigingen worden steeds luider! Hop, hop, hop, hop! En boven!

Snel wat drinken pakken bij de post en door. Nu nog een snelle afdaling om nog een korte klim van 200 hoogtemeters het hoogste punt van de wedstrijd te bereiken. Na dit punt is het alleen maar afdalen tot aan de finish! Het laatste restje energie pers ik uit mijn benen om zo dicht mogelijk bij de acht uur te komen. Wat nu nog restte was een lange afdaling, hoe lang de afdaling zou duren wist ik niet precies omdat ik hier vorig jaar met mijn gekneusde pols een paar keer ben gestopt. Tot aan het grandioos mooie strak blauwe bergmeer Lac de Moiry was de afdaling niet moeilijk. De vele haarspeldbochten met de vele losse stenen zorgden voor een verscherpte staat van paraatheid. In het wiel van twee fully's moest ik tot de limiet gaan om het wiel te houden, dit alles om het inhalen te vergemakkelijken. Onderaan de stuwdam begint het technische gedeelte met eerst enkele passages door het water om daarna echt lastig te worden. Nog steeds in het wiel van mijn concurrenten op een fully kon ik op de meeste technische gedeelten gewoon het wiel houden. Na enige tijd moest ik mijn voorgangers toch laten gaan enkel door het feit dat een fully sneller is op de snelle ruige stroken, jammer! Toch blijven pushen om zo snel mogelijk de finish te bereiken. Hoe dichter bij de finish hoe meer publiek er langs de kant staat en dat geeft mij de extra steun om vol te houden. Bij het bereiken van het finishterrein slalom ik tussen deelnemers van de kortere afstand, op het asociale af. Ondanks de lange afstand kan een marathon eindigen in een secondenspel, achteraf in mijn voordeel!

Door de tent en al springend over de finish! BAM, BAM, BAM, what a rush! Na de finish komt alles er uit, ik moest er even bij gaan zitten om het te verwerken en de adrenaline te laten zakken. Na een een welverdiende douche en een voedingstechnisch slechte maaltijd kon ik me opmaken voor de busreis terug naar Verbier. Gelukkig ontmoette ik drie nederlanders, nou ja Limburgers, en was de terugreis heul gezellig!

Racenummer: 54; Uitslag: 106e Algemeen, 35e Senioren 1; Tijd: 8:22.23,8 +2:22.11,5; Snelheid: 14,928 km/uur

 

  • Verbier
  • Grimentz
  • Marathon
  • Racing
  • Peak
  • Classic
  • Mother Off All Marathons