Eindelijk!

22 July 2013

Justin de Bruijn

Na maanden van voorbereiding was het dan zo ver, de Salzkammergut Trophy. 211,3 kilometers en 7049 hoogtemeters stonden op 13 juli op het programma. Naarmate de dag der dagen dichterbij kwam nam de nerveuziteit toe, de dagen om je nog enigzins voor te bereiden namen af. Dan maar hopen dat het goed en zit en de laatste dagen voor de wedstrijd goed rusten, benen losrijden en goed eten. Als alles blijft kloppen dan zou het goed komen.

Op woensdag 10 juli ben ik vertrokken naar de Salzkammergut. Ik had een hotel geboekt relatief ver van start en finish. Enigszins vervelend aangezien de start al om 5:00 uur in de ochtend is, dus elke minuut die je zou kunnen sparen is mooi meegenomen. Aan de andere kant zat het wel goed voor de rust en het behouden van de focus. Bijkomend voordeel was dat het hotel bijna aan het parcous lag op ongeveer kilometer 182, zodoende kon ik het laatste gedeelte nog verkennen. Op donderdag de Salzberg verkend door een bezoek aan oudste zoutgrotten ter wereld. De Salzberg is en blijft een beest met stukken van boven 30% stijgingspercentage waarvan ik achteraf misschien niet wilde weten hoe steil dit stuk ook al weer was. In de middag rustig de benen losgereden langs de Gosaubach en geprobeerd om herkenningspunten in me op te nemen. Op vrijdag de verzorgingszones opgezocht en mijn moeder en zus Marije gebrieft over het parcours zelf en de voeding die ik op bepaalde punten wil hebben. Het ophalen van het startnummer duurde wel erg lang want iedereen wilde deze om 14.30 uur opgehaald hebben. Daarna gelijk een bord pasta naar binnengewerkt op de Pasta-Party. Aangezien ik niets meer te zoeken had in Bad Goisern direct naar het hotel teruggekeerd om me nog verder voor te bereiden. Nog even de benen losgereden en de fiets race-ready gemaakt. Bij het avondeten helemaal afgetankt met twee borden pasta. De laatste paar happen gingen wel moeizaam, maar erin is erin! Het instellen van de wekker was wel even slikken... wie zet zijn wekker nu op 3:30 in de ochtend? Nou ja, ik dus!

Na een korte maar goede nacht zijn we om iets over vieren weggereden. Gelukkig al veel auto's op de weg en dan weet je dat je niet alleen bent. Om 4:45 stond ik in het startvak ergens in het midden. Toch wel raar dat er 650 mafketels zijn die bij het krieken van de dag klaar staan voor een rondje fietsen. De start was best wel relax maar toch probeer ik zo ver mogelijk naar voren de rijden om uit de drukte te komen. Nadat we na de eerste klim van 850 hoogtemeter opdraaiden heb ik direct mijn eigen tempo gepakt zonder naar andere te kijken. Op de eerste smalle technische strook omhoog wat geklungel door omstanders en hierdoor wat eerder moeten lopen dan nodig. De rest van de klim naar Raschberg kon ik het tempo goed volhouden. Op de top een mooi uizicht op de omgeving met opkomende zon! De afdaling behoudend gereden omdat we toch nog met een grote groep waren. Onderaan richting Hutteneckalm een klim van 300 hoogtemeter, op de top van Hutteneckalm staat altijd veel volk en een belangrijk punt in de wedstrijd. De afdaling begon met een vrij technisch stuk die in principe wel te rijden moet zijn, maar ook hier door de drukte en geen risico's willen nemen toch maar weer van de fiets af. Daarna liep de afdaling verder met enkele korte klimmetjes lekker naar beneden richting Ewige Wand. Rond het stuk Ewige Wand werd het smaller, technischer en als je wilt inhalen moet je van de 'goede' lijn af. De Ewige Wand blijft een topper, zeker met zonnig weer in de ochtend, met uitzicht op Bad Goisern.

Niet veel tijd om te genieten want de doorsteek door de rotsen vereist toch ook je aandacht. Na de Ewige Wand bolt de afdaling verder goed en draaiden we via Lauffen terug richting Bad Goisern. Net zoals de Ewige Wand hoort Lauffen bij de Salzkammergut Trophy. Een smalle trappassage tussen twee huizen door is toch echt wel geniaal! Na deze passage een lang pad langs het water met enkele XC-achtige (= draaien en keren) stroken. In Weissenbach zou ik verzorgd worden door Marije en Mutti: dus snel twee nieuwe bidons en eten bij me gestoken en ondertussen mijn windbreaker uitgedaan. Klaar waren we voor de tweede lus!

Nu op naar de startklim om de tweede grote lus van 80 kilometer aan te vatten. Halverwege de starklim bogen we af richting Altausee om een ronde te maken eigenlijk om de startlus heen. De lus is an sich niet zo zwaar maar de vele niet zo lange klimmen met enorm steile stukken kunnen je op het einde wel opbreken. Dus nog steeds rustig aan! Gelukkig is dit ook een hele mooie lus met een mooie omgeving en toch wel leuke technische stukken zowel uphill als downhill, genieten dus! De ski-helling van Blaa Alm is dan wel weer wat spannender en het stuk langs Rettenbacalm betekende lange halen en rechttoe rechtaan raggen langs de Rettenbach, I like it! Vervolgens mocht de klim naar Tauern worden aangevat, een klim zonder echt steile stukken en meer lopende stukken. De groep die ik aanvoerde had moeite met mijn tempo en ik kon alleen de afdaling van Tauernwand aanvatten. Deze afdaling is echt bruut, misschien te bruut. Loodrecht naar benenden, met stenen, drops, modder en dat op een pad van twee meter breed en langs een afgrond! In principe ging het wel maar ik maakte iets voor halverwege een foutje en moest van de fiets af. Tijdens het lopen naar beneden probeer je altijd rekening te houden met degene die nog wel op de fiets zitten. Toen ik aan lopen was werden ik en degene die voor me liep ingehaald door iemand die nog reed. Net nadat hij ons had ingehaald gleed hij uit, kreeg zijn fiets niet meer onder controle en verdween in de afgrond!! Echt idioot om zo iets mee te maken, hij lag zeker 20 meter lager! Gelukkig voor mij, stond daar net iemand van de organisatie die direct hulp regelde via de portofoon en konden wij verder met de race. Het stuk van Bad Ischl naar weer Hutteneckalm bestaat uit drie kortere steile beklimmingen die na 80 kilometer al voor de eerste pijntjes zorgen, enkele hebben het hier al hangen en dan moet je nog 130 kilometer met enkele zware stukken. Op dit punt kon ik nog goed doorpakken ook al moest toch een paar keer van de fiets af. Op Hutteneckalm aangekomen weer hetzelfde stuk langs de Ewige Wand en Lauffen, in de afdaling kwam ik samen te zitten met een goede daler. Ik ben altijd een beetje afwachtend met inhalen van andere bikers maar met deze local voor me durfde ik de juiste risico's te nemen die er altijd zijn bij een inhaalactie downhill. Het uitzicht vanaf de Ewige Wand was weer verbluffend! Op dezelfde verzorgingspost verderop weer twee nieuwe bidons gekregen en extra voeding aangezien ik zo goed als door mijn voorraad heen was. Check: half-time! Nu een relatief makkelijk stuk met een lekkere klim, technische afdaling en een kilometer of twintig langs het meer.

Vanuit Weissenbach naar Chorinskyklause is echt mooi! De klim zelf is niet zo zwaar en zodoende is het mogelijk om wat rond te loeren. Door het samenkomen van meerdere afstanden is het wel wat drukker als anders maar het helpt ook om tempo te houden en het geeft wel een goed gevoel dat je mensen kunt blijven inhalen ook al rijden deze een andere afstand. Op de top dan toch een opstopping door de vele deelnemers. Gelukkig is een gedeelte van de afdaling langs de Jochwand alleen bestemd voor de A-strecke, gedeeltes zijn goed te rijden maar sommige gedeeltes zijn voor mij net iets te veel van het goede. Gelukkig kan ik in de afdaling mijn positie behouden. Ergens wel jammer dat het technische aspect vandaag niet lukt, ergens ook wel logisch dat ik nu toch eerder de limiet bereik aangezien ik het risico niet wil nemen en toch echt wil finishen. Onderaan de afdaling hoefde ik niet te stoppen bij de verzorging en kon ik het lange stuk langs het meer aanvatten en hopen dat ik een een goed groepje terecht zou komen. Met vijf man van de lange afstand reden we langs het meer. Echt doorgassen wilde ik niet aangezien ik dan zou ploffen op de Salzberg en ik lekker aan het eten was. Nou ja lekker, de energierepen smaakten ondertussen naar nat karton. Toch de kop opgedrongen gekregen en dus even op kop gereden maar niet zodoende dat de anderen het tempo konden waarderen. Om toch vervolgens een gaatje te pakken op een kort klimmetje. Toch ook het mooiste aan een wedstrijd die koude oorlog, heerlijk! Doordat ik de verzorgingspost links kon laten liggen moest ik alleen nog door het o zo mooie Hallstat om de Salzberg te mogen beklouteren. Onderaan de Salzberg weer twee nieuwe bidons gekregen, waarvan een het zwarte goud bevatte! Vlam vlam, hey hey! Ja dan de Salzberg, dat is dus een apart verhaal. Eerst elf haarspeldbochten met een gemiddelde stijgingspercentage van 20%, dan een vlak stuk van 6 a 8% en dan het slotstuk met stukken van 33%!! Hoe ze dat hebben kunnen asfalteren!? De eerste 7 bochten haalde ik nog net op de fiets. Met een verzet van 22-34 lukte het net! Hier begon het dan toch echt te kraken, harder dan 5 km/u ging echt niet. Twee keer moest ik van fiets, je kon pas in een bocht weer op de fiets springen en de rest? Lopen dus! In het middenstuk kon ik net als de anderen met hangen en wurgen op de fiets blijven zitten. Hoe langer op fiets hoe beter! En dan ben je pas op de helft! Het laatste stuk vanaf Salz Welten werd het pas echt steil, kortom overschakelen op overlevingsmodus. Lopen waar het moet, fietsen waar het kan. En dan denken dat Punt U het hoogste punt zou zijn. Nou niet dus, loopt die gekke klim nog met gemak 500 meter door... overlevingsmodus stand twee! Het laatste stuk vlakte gelukkig wel wat af maar zeer deed het! 3,5km en 536hm in 42:52 betekent net geen 5km/u!!!

De afdaling was kort maar eenvoudig, konden de benen nog even herstellen voor zover dat kon na 150 kilometer. De klim naar het hoogste punt (1507 meter) is toch echt een sloper. Het begin is niet zo steil maar de klim loopt lang door en wordt naarmate de top nadert ook lastiger. Tot 2 kilometer onder de top ging het prima, ik kon steeds een andere deelnemer van lange afstand voor me zien rijden. Daarna lukte het net niet meer om tot de volgende bocht op de fiets te blijven zitten, dus dan maar lopen en in de bocht weer op de fiets springen en hopen dat het volgende stuk net iets minder steil zou zijn. De laatste 200 meter waren toch echt te steil en te lastig voor een slotakkoord op deze klim. In 2010 was dit door een inzinking en de vele regen mijn eindpunt van de race, nu kon ik eenmaal boven gekomen direct het plateau bovenop deze klim opvliegen. Het plateau op Rossalm blijkt na 180 kilometer toch lastiger dan gedacht, als het eenmaal iets omhoog ging moest ik terugschakelen en ging het tempo er helemaal uit. De afdaling van Rossalm is echt te lekker door de hoge snelheden die behaald kunnen worden. Onderaan de afdaling lag een mooi stuk langs de Vorderer Gosausee op me te wachten, wat trouwens echt de moeite waard is om te bezoeken, hier best druk door de vele wandelaars maar het was door de organisatie goed afgezet! Na nog een korte snelle afdaling over het asfalt kwam in Gosau terecht bij mijn laatste priveverzorging. Met nog een klim te gaan had ik eigenlijk nog alleen behoefte aan vocht en snelle suikers. De laatste klim heb ik dagen hiervoor goed kunnen analyseren omdat ik hier van het balkon uitzicht op had. Dit zou echt de laatste zware klim zijn en ik kreeg hier pas enige last van enige euforie. Nog wel het koppie er bij houden want door de vermoeidheid is een foutje snel gemaakt. Op de klim langs Gosau wist ik dat er nog een concurrent voor me moest rijden. Wat doe je dan? Toch zeker het tempo zo hoog mogelijk houden... Op het eind van de klim kon ik het tempo op het middenblad net niet meer volhouden en moest ik toch weer terugschakelen naar het kleine blad en vervolgens ook weer van de fiets af om een stukje te moeten lopen. Toch net niet gedoseerd genoeg de laatste klim aangepakt. Toen ik op de top bevestiging kreeg van een fotograaf dat dit de daadwerkelijke top was steeg het niveau van verschillende hormonen (adrenaline, endorfine en nog wat duistere hormonen) naar een ongeevenaard niveau. Het idee dat het zou gaan lukken, yeah! Ook deze afdaling was snel dus ook hier nog koppie koppie. Weer in Gosau aangekomen de verzorging overslagen en volle bak naar Bad Goisern. Met nog 20 kilometer te gaan was het eigenlijk nog alleen maar dalen over asfalt met enkele stukken omhoog, veel naam zou dat niet hebben. Het oprapen van deelnemers van de 120km ging onverminderd door en men probeerde mijn wiel te houden maar slechts enkele slaagde hier korte tijd in. Wegens werkzaamheden aan een brug werden we het bos weer ingestuurd om vervolgens nog een rivier te moeten doorkruisen. Na deze verfrissing weer gelijk de versnelling op het grote mes!

Toen ik inderdaad nog een concurrent bijhaalde begon het spel van niet aan elkaar willen afgeven. Op een gegeven moment op een licht oplopend stuk had ik een gaatje van 10 meter maar dit kon hij remonteren. Op het stuk geslinger voor de finish konden we elkaar niet meer losrijden, bij het opdraaien van de weg na de brug moest ik toch nog even hard op de trappers lopen om hem bij te houden. Toen we Bad Goisern inreden zat ik bij hem in het wiel, een ideale positie om te sprinten! Maar ja wanneer ga je aan? Op 100 meter dus... Hoppa nog een plaats hoger in de uitslag. Met een schreeuw van Yes Yes Yes kwam ik over de finish! Eindelijk is het gelukt!!!! En met een tijd van 13:33:37 en een 154e plaats algemeen kan ik echt tevreden zijn. Trouwens ook nog derde nederlander na Bart Brentjens en nog een snelle 'ollander! In april had ik dit echt niet gedacht. Okay 13:33:31 zou misschien net iets mooier zijn, maar dat zijn details!

Eindelijk heb ik bereikt wat ik 5 jaar geleden al wilde bereiken! Voor mij staat het finishen van de Salzkammergut symbool voor incasserings- en doorzettingsvermogen:

I am coming out of the darkness finally my soul can take a rest -- Crosby & Nash

Hierbij nog wat foto's van het gehele evenement

  • Bad Goisern